Geheime grotten onder Parijs

Een stad met tunnels eronder

Parijs heeft een geheim. Onder de straten liggen kilometers oude tunnels, groeves genoemd. Lang geleden groeven arbeiders hier om kalksteen te winnen, de bleke steen waarmee de huizen en kerken van de stad werden gebouwd. Toen de steen op was, bleven de lege tunnels achter — het hele jaar door koel, donker en stil.

Een eeuw lang lagen die tunnels grotendeels vergeten. Toen veranderde een boer ze in enkele van de beste paddenstoelenboerderijen die de wereld ooit had gezien.

Een gelukkige ontdekking

Rond het jaar 1814 deed een Parijse marktkweker met de naam Chambry een verrassende vondst. In een oude groeve zo'n 10 meter (33 voet) onder de grond zag hij kleine witte paddenstoeltjes helemaal vanzelf groeien. Waarschijnlijk waren er sporen naar beneden gewaaid vanaf de bedden die hij bovengronds had.

Chambry besefte iets slims. Diep in de tunnel hadden de paddenstoelen geen last van zomerhitte of winterkou. Dus in plaats van het aan het toeval over te laten, begon hij ze daar opzettelijk te kweken. Zijn ondergrondse boerderij kon in elk seizoen paddenstoelen produceren.

Waarom grotten perfect zijn voor paddenstoelen

Paddenstoelen zijn kieskeurig. Ze willen niet hetzelfde als een tomatenplant. De groeves boden precies de juiste omstandigheden:

• Gelijkmatige temperatuur. Diep onder de grond blijft de lucht koel en het hele jaar door bijna hetzelfde, rond de 12 tot 14 graden Celsius. Geen hittegolven, geen vorst.

• Duisternis. Paddenstoelen hebben geen zonlicht nodig zoals groene planten. De schimmel voedt zich met zijn bed, niet met licht.

• Vochtige, stille lucht. De tunnels zijn van nature vochtig, waardoor de kweekbedden niet uitdrogen.

Het woord vochtig betekent dat de lucht veel waterdamp bevat. Die vochtige, gelijkblijvende lucht was als een broeikas het hele jaar door — alleen koel en donker in plaats van warm en licht.

De ondergrondse bloei

Andere kwekers zagen hoe goed het Chambry verging en haastten zich om hem na te doen. Boerderijen verspreidden zich door de tunnels onder de zuidrand van Parijs. Tegen de jaren 1880 werkten er meer dan 300 paddenstoelenkwekers ondergronds, die hun bedden verzorgden bij het licht van kaarsen en lantaarns.

Deze paddenstoelen werden zo verbonden met de stad dat mensen ze een bijnaam gaven die we nog steeds gebruiken: de champignon de Paris, wat gewoon "paddenstoel van Parijs" betekent. Het is dezelfde ronde witte paddenstoel die je nu in winkels ziet.

De boerderijen verdwijnen

Niets duurt eeuwig. In het begin van de jaren 1900 begon Parijs aan de aanleg van zijn ondergrondse metro, de Métro, en de stad werd steeds groter. Nieuwe tunnels en gebouwen verdrongen de paddenstoelenboerderijen. Beetje bij beetje verlieten de kwekers de Parijse groeves en verhuisden naar grotten in andere delen van Frankrijk, zoals de Loirevallei, waar tegenwoordig nog veel paddenstoelen in grotten worden gekweekt.

De geheime boerderijen onder Parijs hadden echter iets geweldigs bewezen. Ze lieten zien dat paddenstoelen in grote hoeveelheden en het hele jaar door gekweekt konden worden. Dat idee stond op het punt de oceaan over te steken.