Wiercenie otworów wentylacyjnych

Chwila — grzyby oddychają?

Jeśli cała idea komory polega na zatrzymywaniu wilgotnego powietrza, to po co, na litość boską, wiercić w niej pełno otworów? Brzmi to na odwrót. Ale to jeden z najsprytniejszych pomysłów w całej budowie, więc go zrozumiemy.

Tak, grzyby oddychają. Podobnie jak ty, grzyb pobiera tlen i wydziela dwutlenek węgla (CO2). Szczelnie zamknięte pudło powoli wypełniałoby się własnym odpadowym CO2 grzybów, a w takim zastałym powietrzu wyrastają one z długimi, cienkimi łodygami i maleńkimi kapeluszami. Hodowcy nazywają to „nogatością”. Otwory to naprawiają.

Wymiana świeżego powietrza

Przepływ zastałego powietrza na zewnątrz i świeżego do środka nazywa się wymianą świeżego powietrza, w skrócie FAE. Twoje otwory dają komorze powolny, stały przewiew, nie wypuszczając przy tym całej wilgoci.

Oto sprytny szczegół. Dwutlenek węgla jest cięższy od otaczającego go powietrza. Dlatego CO2 wydychane przez grzyby ma tendencję do opadania w dół pudła. Świeże powietrze wchodzi przez niższe otwory, a cięższe zużyte powietrze może odpływać i być zastępowane. Później, gdy będziesz wachlować pokrywką, odświeżysz powietrze jeszcze bardziej. Działasz zgodnie z tym, jak zachowują się gazy, jak prawdziwy inżynier.

Wzór rozmieszczenia otworów

Hodowcy przetestowali to wielokrotnie i najlepiej sprawdza się prosta siatka:

• Użyj wiertła o średnicy około 6 mm.

• Rozmieść otwory co około 5 cm w siatce.

• Pokryj wszystkie strony — cztery ścianki, pokrywkę i dno również.

Równa siatka rozprowadza przepływ powietrza tak, że żaden narożnik nie robi się zastały. Otwory w dnie pozwalają też odpłynąć nadmiarowi wody z perlitu, który dodasz w następnej lekcji.

Twoje zadanie a zadanie dorosłego

Wiercenie to jedyny niebezpieczny etap w całym kursie, więc oto zasada: wiertarką posługuje się dorosły. Zawsze. Wirujące wiertło i śliski plastik nie są dla dziecięcych rąk.

Ale nadal to ty jesteś inżynierem odpowiedzialnym za projekt. Twoje zadania to:

1. Zaplanuj siatkę. Za pomocą linijki i markera narysuj równy wzór kropek, co 5 cm, na każdej stronie.

2. Policz i sprawdź, czy odstępy wyglądają równo.

3. Obserwuj i mierz czas, gdy dorosły wierci, trzymając ręce z dala od wiertła.

4. Później zetrzyj plastikowe zadziory (szorstkie kawałki) ściereczką, żeby nie zostały ostre krawędzie.

Nigdy nie wierć niczego samodzielnie i trzymaj palce z dala od wiertła. Twoja moc w tym zadaniu bierze się z mierzenia i planowania, nie z trzymania narzędzia.

Mając już oddychające pudło, czas dodać gąbkę wilgotności: warstwę perlitu.