Pleśń pajęczynowata i bakterie

Dwa problemy, które ukrywają się na widoku

Zielona pleśń jest głośna i oczywista, gdy tylko zmieni kolor. Dwaj sprawcy zamieszania w tej lekcji są bardziej dyskretni. Pleśń pajęczynowata udaje zdrową grzybnię, a bakteryjna plamistość ukrywa się na samych kapeluszach grzybów. Nauka rozpoznawania obu ochroni Twoje uprawy, które inaczej wyglądałyby dobrze, dopóki nie będzie za późno.

Pleśń pajęczynowata

Pleśń pajęczynowata to nie jest przypadkowa pleśń kurzowa — to mikopasożyt, czyli grzyb, który żywi się innymi grzybami. Głównymi winowajcami są gatunki z rodzaju Cladobotryum (możesz też spotkać starsze nazwy Dactylium lub Hypomyces). Atakuje bezpośrednio Twoją grzybnię i owocniki.

Jest niebezpieczna ze względu na szybkość i kamuflaż. Pleśń pajęczynowata zaczyna jako mglisty, szaro-biały, puszysty narost, który może bardzo przypominać Twoją własną grzybnię. Różnice, na które warto zwrócić uwagę:

• Kolor: zdrowa grzybnia jest jasnobiała; pleśń pajęczynowata jest matowa i szarawa, a w ciągu doby robi się ciemniejsza.

• Tekstura: pleśń pajęczynowata jest cienka, niemal przezroczysta i rośnie luźnymi kępkami ponad powierzchnią, zamiast wrastać w podłoże jak sznurowate pasma grzybni.

• Tempo: to najważniejszy sygnał. Pleśń pajęczynowata może rozprzestrzenić się z plamki wielkości monety na całą powierzchnię w ciągu 24 do 48 godzin. To tempo znacznie przewyższa wzrost grzybni Twoich grzybów.

Pleśń pajęczynowata pojawia się zwykle na warstwie okrywowej lub powierzchni, a nie głęboko w dobrze skolonizowanym bloku, i lubi stojące, zbyt wilgotne powietrze ze słabą wymianą powietrza. Ponieważ rozprzestrzenia się tak szybko, szybkie odizolowanie liczy się tu bardziej niż przy niemal każdym innym zakażeniu.

Bakteryjna plamistość

Bakteryjna plamistość to inny rodzaj problemu — powoduje ją bakteria Pseudomonas tolaasii, a nie pleśń. To najczęstsza choroba bakteryjna uprawianych grzybów i pojawia się na samych grzybach.

Objawami są brązowe lub bursztynowe plamy i wgłębione zmiany na kapeluszach i trzonach, czasem z lepką lub śluzowatą powierzchnią. Bakteria wytwarza toksynę zwaną tolazyną, która niszczy błony komórkowe grzyba, co powoduje przebarwienia i rozpad tkanki.

Najważniejszą rzeczą do zrozumienia w przypadku plamistości jest jej wyzwalacz: warstwa wody stojącej na kapeluszach. Pseudomonas tolaasii żyje sobie spokojnie na niskim poziomie w wielu pomieszczeniach hodowlanych i staje się agresywna dopiero wtedy, gdy powierzchnia grzyba pozostaje mokra zbyt długo. Długotrwała wilgoć na powierzchni — wynikająca z przelewania, intensywnego zamgławiania późną porą albo skraplania się wody bez ruchu powietrza — to przełącznik, który zamienia ją z nieszkodliwej w szkodliwą.

Czytanie ich razem

Oba te problemy uczą tego samego: wilgoć i stojące powietrze to warunki, które pozwalają im wygrać. Pleśń pajęczynowata potrzebuje nieruchomego, wilgotnego powietrza, żeby pędzić po powierzchni; plamistość potrzebuje wody zbierającej się na kapeluszach. Jeśli utrzymujesz ruch powietrza i pozwalasz powierzchni grzybów wysychać między podlewaniami, odbierasz obu tym problemom warunki, których potrzebują.

Przypomnienie o bezpieczeństwie: poplamione lub pokryte pleśnią grzyby nie nadają się do ratowania na stół. Nigdy nie jedz grzybów z zakażonego lub chorego bloku, nigdy nie oceniaj bezpieczeństwa na podstawie smaku i zawsze dokładnie gotuj hodowane grzyby zamiast jeść je na surowo. Młodsi hodowcy powinni sprawdzać i obsługiwać uprawy razem z dorosłym.